Jade
Een donderdag begin 2014 die begon met twee streepjes op een test en eindigde na 36 weken wachten. Maanden lang misselijk en toen brak op 20 oktober mijn water. In het ziekenhuis, leek het alsof ons kleintje er snel aan zou komen. 21 oktober 2014 … daar was ze, ons meisje!
Zo trots van zodra ik haar in mijn armen hield. Ze was perfect, 10 vingers en 10 tenen helemaal compleet.
De roze wolk was enorm, maar 26 uur later kwam de keihard realiteit!
Die ochtend kwam een kinderarts langs om Jade te controleren. Hij draaide haar van buik naar rug en weer terug, keek me aan en zei: “Dit is geen normaal kind.” En even snel stond hij uit de kamer.
Niet weten wat er aan de hand was, zoveel vragen, dit moet een grap zijn… Mijn hart in duizend stukjes.
Welkom op de rollercoaster. Onderzoeken werden gepland en ik ging mee met de stroom.
En toen kwam die kracht. Geen seconde dacht ik eraan haar alleen achter te laten, ook al was rusten het beste na zo’n heftige bevalling. Ik ging met haar mee, stond naast haar glazen bedje, gebroken.
Toen twee oude dames bewonderend naar haar keken ” oh wat een prachtige meid”, beseften we niet dat dit de mooiste woorden van die week zouden zijn.
Vier dagen later kwam de harde waarheid: trisomie 21, het syndroom van Down. Opnieuw stortte onze wereld in, maar huilen? Dat lukte ons niet. We zouden haar alle kansen geven, haar gelukkig maken, niets zou haar tekortkomen. Ze is onze dochter, en we houden zielsveel van haar!
Volledig klaar in gevecht modus.
We vertelden het nieuws aan familie en vrienden, niet met gejuich, maar met stilte. Vragen waarop we geen antwoord hadden, maar steun en knuffels kwamen wel.
In kamer 316 lieten we niet alleen onze droom van nog een kindje varen, maar ook vele andere dromen. Gelukkig kwamen er nieuwe op ons pad en kwamen onze energieke jongens er nog bij.
Thuis was er eindelijk rust, alleen ons drietjes. Tussendoor naar therapie en melk druppel voor druppel aan Jade geven. Toen ze over sondevoeding begonnen, kwam de leeuwin in mij naar boven, geen sprake van! Slaap was niet nodig,
’s nachts ging ik gewoon door. Maandenlang overleefde ik met mijn verstand op nul, haar een goede start geven was het enige dat telde.
Na een week belandden we opnieuw in het ziekenhuis, en het jaar dat volgde hadden we nog drie ziekenhuisopnames vanwege zwakke longen. Ik ging weer voltijds werken, hoewel dat niet vol te houden was. Na een maand vroeg ik met lood in mijn schoenen om 4/5 te mogen werken. Kwaad op mezelf, op de wereld, teleurgesteld in mezelf. Opgeven kwam nooit in me op, no way!
Elke doktersafspraak ging ik voorbereid, alsof ik een week op vakantie ging, omdat we die valies toch altijd nodig hadden. Eten in de diepvries voor één persoon was onze nieuwe zekerheid. Emoties verwerken kwam op de laatste plaats. In die periode verloor ik mezelf, maar niemand leek het op te merken.
Ze gaf me ook een nieuwe start.
Ik ging aan de slag met verschillende mindset en relaxatie opleidingen en workshop. Gaf mezelf zo wat ik nodig had op die momenten om mijn emoties te verwerken en opnieuw mijn weg te zoeken in mijn leven. Vandaag sta ik helemaal anders in het leven. Jade bracht ons leven op een totaal andere koers. Ze leerde ons levenslessen, liet ons de wereld met andere ogen bekijken. Ze maakte van mij een andere moeder, en daar ben ik dankbaar voor. Kleine gelukjes zoeken in het leven is mijn specialiteit geworden. Vandaag heb ik heel andere dromen dan pak weg 10 jaar geleden. De zin om de wereld wakker te schudden is zo groot, zo vele projecten in mijn hoofd die ik nog wil verwezenlijken voor haar, voor de jongens maar zeker ook voor mezelf. Stap per stap, met vallen en op staan. Met goeie dagen, mindere en formidabele.
Dit is ons ouderschapsavontuur, intens, eerlijk en oprecht. Met ups en downs, mooie en zware momenten, lachen en huilen, maar we gaan ervoor. Dank aan iedereen die er voor ons was en is tijdens moeilijke momenten. Aan #teamJade dat naast ons staat en meeleeft, die duwen aan haar inclusieverhaal.
Ik hou van jullie! ❤️
Hartenwens coaching 